Het grafisch werk van Charles van Gisbergen wordt gekenmerkt door een sterke continuïteit, zonder ooit te vervallen in een steriele herhaling. Deze samenhang verleent zijn oeuvre een uitgesproken filosofisch karakter. Hoewel zijn beelden soms als momentopnamen verschijnen, zijn ze in werkelijkheid het resultaat van een voortdurend onderzoek naar fundamentele vragen over het leven, de maatschappij en zijn eigen bestaan.
Deze vragen en de antwoorden die hij tracht te formuleren krijgen vorm in kleur, compositie en structuur. Dit leidt tot zeer persoonlijke werken, vaak met een geometrische inslag. De geometrie gaat daarbij een dialoog aan met onvoorspelbare, grillige en moeilijk controleerbare ervaringen, die hij als graficus op plaat of steen vastlegt. Geometrische figuren en menselijke lichaamsvormen groeien samen tot composities die niet zozeer de werkelijkheid willen weergeven, maar eerder een inzicht bieden in wat hij zoekt in het leven en zijn omgeving.
Deze zoektocht komt duidelijk tot uiting in zijn reeks werken rond labyrinten, waarin het labyrint fungeert als metafoor voor de zoektocht naar de mens achter de mens. Dit resulteert in harmonieuze en evenwichtige werken, uitgevoerd in technisch hoogstaande lithografieën, linogravures en etsen.
Gedreven door een sterke creatieve drang heeft Charles van Gisbergen niet alleen zijn eigen artistieke visie ontwikkeld, maar ook met grote toewijding zijn kennis en vakmanschap doorgegeven aan zijn leerlingen. Zonder hen ooit in een bepaalde richting te dwingen, moedigde hij hen aan om alles steeds opnieuw in vraag te stellen een houding die de kern vormt van zijn werk.
Zoals Guy Commerman ooit schreef in het tijdschrift Gierik na een bezoek aan zijn atelier:
“De orde van de schoonheid scheppen om de chaos van het bestaan te bedwingen.”
